Mga Chi-cha sa Rally

Matagal-tagal na rin akong hindi nakakasama sa mga rally o mobilizations. Ang huling natatandaan ko ay ang rally sa Ayala Avenue, Makati, matapos ang Senate hearings kay Jun Lozada. Pebrero pa ata ito.

Ang rally sa Pinas ay parang pista. Maraming tao. Iba-ibang tunog. Iba-ibang kulay. May galing pa sa malayo. Ang rally na ito dinaluhan ng bata, bagets, gels, boys, baklas, nyomboys, oldies but goodies, estudyante blues, sambayanang banal (madre, pari, pastor, atbp), mga magsasaka, OFWs, mangingisda, laborers, guro, health workers at marami pang iba.

Para rin siyang karnabal. May iba’t-ibang elemento kang makikita. May mga dating maka-Gloria na ngayon ay bumaligtad na. Meron ding mga dati na nanguna pa sa pagpapatalsik kay Erap pero ngayon ay chummy-chummy na sila.

Masaya, magulo, mainit, masikip, at exciting para sa mga baguhan. Pag nasa ilalim ka ng initan ng maraming oras tiyak gugutumin ka. Kaya nag-ikot-ikot ako para makita kung ano ba ang mga available na kainin pag-rally. Pagkaing masa. Pagkain na madaling kainin in case magkatakbuhan. Pagkain na mura. Pagkain na pansamantalang tatawid sa gutom. Pagkain na refreshing din.

At heto ang mga nakita ko.

Pag rally hindi na puedeng mag-maganda o mag-inarte ang sinuman. At pag kumalam ang sikmura, tiyak kakain at kakainin kung ano man ang makitang pagkain diyan! Attack!

Happy Birthday the Pinoy way

Hindi naman kelangan na lahat ng post ko dito ay tungkol sa mga carinderia o restaurants na nakainan ko. Basta masayang kainan experience ay ikukuwento ko!

Tayong mga Pinoy basta bertdey ay hindi yata puede na hindi maghahanda. Kahit simpleng salo-salo lang, basta kakain kasama ang mga mahal sa buhay. Minsan may pa-style pa tayo na ganito sa mga bisita natin. “Pasensiya na ha, wala naman akong handa.” Pero huwag ka, may pansit na may spaghetti pa, may puto, may bibingka, may barbecue, may lumpiang shanghai, may pochero, may mechado, may menudo, may dinuguan, may fruit salad, may buko pandan at higit sa lahat may lechon. Pero wala raw siyang handa. Wala pa siyang handa niyan ha. Nakapagtataka tuloy kung pano na lang siya pag may handa pa.

Nung Linggo ay umattend ako ng isang bertdeyan. Bday ni Lola. Lola siya ng kaibigan ko pero siyempre dahil Pinoy tayo Lola rin ang tawag natin. Hindi naman tayo parang Amerikano na first name basis kahit sa matanda. At saka hindi ko siya puede i-first name basis kasi hindi ko alam ang first name ni Lola in the first place (whoa! daming first dun sa sentence na yun ah!). Basta siya si Lola.

Nakakatuwang isipin na si Lola ay nagce-celebrate ng kanyang ika-88 na kaarawan. Pero pag tinanong mo siya kung ilang tao na siya, ang sasabihin niya ay 90. Kasi mas madaline raw sabihin ang ninety kesa sa 88. Sige try mo, nayntee. Yung isa eyti-eyt. Oo nga tama si Lola, mas madali bigkasin ang ninety kesa eighty-eight.

Anyway, touched ako at isa ako sa piling bisita ni Lola. Masarap ang handa niya! Courtesy of her soon to be apo-in-law! Aba ganun talaga pag nagpapalakas. Heehee, loko lang Will.

Heto ang menu sa bertday ni Lola. May pansit. Of course mawawala ba naman ang pansit sa berdeyang Pinoy. Ay mali hindi pala pansit ito. Sotanghon pala. Kasi akala ni Will ay bihon ang stock nila sa kusina, sotanghon pala. Pero dahil wala ng oras lumabas ay ito na rin ang ginamit ni Will. May sahog na malalaking pilas ng chicken breast, repolyo at dahil nagkulang na sa repolyo at kelangan mag-improvise ay gumamit na lang ng pechay. Ito ang manok na may sahog na pansit! Sabi ni Lola, hindi raw siya naniniwala na ang pansit ay pampahaba ng buhay. Hmm.. you mean Lola hindi pa mahaba ng 88 years para sa’yo?

Meron ding dalawang klase ng barbecue. Ang chicken barbecue at pork barbecue. Masarap ang timpla ng barbecue. Binabad kasi ito ng magdamagan. Nakita ko pa ng tinimpla ito. Pero may secret spice siya na nilagay. Pero hindi na ito secret ngayon kasi ire-reveal ko na sa inyo. Cayenne pepper.

At siyempre hindi rin mawawala ang lumpiang shanghai na ako at si Lola ang nagbalot. Ewan ko ba kung anong magic meron ang cayenne pepper dahil nilagyan din ang giniling nito. Nakakatawa ang hitsura ng mga binalot namin na lumpia ni Lola. Iba-iba ang sukat. Yung kay Lola kasing taba ng buritto, yung sa akin naman mukhang turon.

Bukod sa mga yan ay meron ding fried rice at siyempre para sa dessert ay prutas at cake mula sa Conti’s. Ang kanilang specialty na Mango Bravo. Ay teka heto nga pala si Lola at ang mga handa niya.

Heto naman ang Mango Bravo. Napakaganda talaga ng cake na ito. Kung may beauty contest ng cake ay pasok ito! May kataasan ang cake na ito. Parang 3 taas ng normal na cake. Pero hindi lang basta ganda ito kasi masarap din talaga. May layers ang cake na ito. May parte na mousse, may parte na parang sans rival, meron ding may sponge (teka, tama ba ako?) . Hindi rin katamisan ang icing. At sandamakmak ang mangga!

Bravo! Bagay na bagay ang pangalan mo sa’yo! Maganda siya sa labas, maganda rin siya sa loob!

Isang slice lang ay hindi ko pa naubos. Sobrang filling rin ng dessert na ito. Si Ching sa excitement, nag-dessert muna bago kumain ng kanin!

Hay! Ang sarap ng handa mo Lola. Happy Birthday sa’yo. Sa isang taon ulit ha!

Tokyu Food Show

Isa sa mga interesanteng lugar na napuntahan ko ay ang Tokyu Food Show sa Shibuya. Ang turo nila, ang langit ay nasa itaas at ang impiyerno ay nasa ibaba. Hindi ko akalain na ang langit ay makikita rin sa ibaba. Sa ilalim pala ng busy na kalye ng Shibuya ay isang langit para sa taong tulad ko.

Pagpasok ko pa lang ay nanginig na ako! Para akong asong nakawala sa hawla! Hindi alam kung saan pupunta. Ano ang uunahin lafangin. Ano ang uunahin amuyin. I was literally salivating! Ayan napa-ingles na tuloy ako. Maluha-luha ako sa ganda. Sige kayo maglaway rin sa pagtingin sa mga larawan.

Una kong pinuntahan ang mga seafoods. Andiyan ang tako o octopus na talaga namang nagustuhan ko. Ang unagi o eel na gusto ko rin. Ang gaganda ng pagkakabalot nila. Pabalat pa lang parang masarap na. Meron ding mga isda na kamag-anak siguro ng lapu-lapu dahil mapula. Pero parang kamag-anak ko rin sa laki ng mata. Ang dami talagang iba-ibang klase ng yamang dagat na makikita dun! May alimango, mga shells, seaweeds, sea urchin at iba pa! Di ba sa palengke natin, pag napunta ka sa fish section, dun pinakamaputik? Dito wala kang putik na makikita! Putik sa ganda talaga!

Sa frozen section rin nila ay merong iba-ibang klase ng karne na ang gaganda ng hiwa. May beef, pork at chicken. Kilala ang Kobe beef ng Japan sa sarap nito. Alagang-alaga raw ang mga baka dito. Pinaliliguan, pinakakain ng sariwang damo (wow, pare heavy pinapakain rin kaya nung isang uri ng “damo”? hehehe) at heto ka, lekat talaga, pinaiinom daw ng beer! Minamasahe pa! Kawawang baka di ba? Akala niya ang sarap na ng buhay niya eh sa katayan din pala ang uwi niya! Ang ganda talaga ng cut nila ng karne dito at again, mukhang malinis. Walang dugo-dugo! Pero di gaya dito sa atin, nakasabit ang ulo at iba pang bahagi ng karne, makakapamili ka kung anong parte ang gusto mo at makakatawad ka pa! Sa kanila, naka-pack na. Pipili ka na lang. At may presyo na rin. So hindi makakatawad si suki. Ay meron din palang bahay itlog dun. Alam niyo yun? Peborit ko yun eh, masarap kasama sa arrozcaldo yun. Ewan ko kung anong luto nila ito sinasama.

Pero meron ding section ng mga lutong ulam. At iba-ibang klase ito. Napakaconvenient ng market na ito lalo na para sa mga nagtatrabaho. Kasi one stop shop ika nga. All your food needs. May grocery rin kasi dito eh. So para sa mga tinatamad magluto, turo na lang ng pagkain sa eskaparate. At mas mura dito kesa kumain ka sa restaurant. At ang dami talagang pagpipilian. Yung nasa picture ay talong na hindi naman long. Parang ensalada ata ang pagkakagawa dito sabi ng kaibigan ko. Yung katabi ng talong, hindi ko siya kilala. Pero parang bamboo shoots ata na may dahon-dahon at walnuts pa. Salad siguro ito. Meron pang parang okoy din natin.

Mahilig din sila sa kakanin. Lalo na yung malagkit o gagamit ng glutinous rice. Popular sa kanila ang mochi. Iba-ibang klase ito though kadalasan ay bilog ang hugis. Merong may palaman na chocolate, green tea, mongo, etc. May kulay brown, white, pink, depende sa trip mo. Meron pang may designs, naka-kahon at puede ipang-regalo. Yung nakastick parang carioca lang naman natin di ba?

Mahilig sila sa desserts kaya sandamakmak na minatamis ang puede mo pagpilian. Iba-iba ang kulay. Pabonggahan ang mga tindahan at displays sa eskaparate. Kita mo yung nasa tray ng itlog? That’s pudding dearie. Yata ha. Parang flan na nilagay sa egg shell. Ang ganda di ba? Siguro yung green ay may macha (green tea). Kita mo yung sa tabi niya? Creampuffs with strawberry cream and real strawberries. Huwaw! Parang mabibiyak ang ngipin ko sa tamis. At ang panghuli at ang tangi kong natikman sa dinami-dami ng desserts. Ang gelato. Sumakit ang ulo ko kakaisip kung aling flavor ang kukunin ko. Nauwi ako sa sesame. Matsalap siya! Hindi gaano matamis! Nagstrawberry naman ang kasama ko. Masarap din! Nagalaban ang tamis at asim.

Hindi ko man natikman ang lahat ng ito ay nabusog na rin ako! Busog na busog ang mata ko! Busog na busog ang puso ko sa saya! Pero nakakalungkot din kasi alam ko pag-uwi sa Pinas mamimiss ko ito.

Maingay rin ang market nila pero walang kagaya sa tin na “Suki, dito ka na bumili, may tawad pa!”. Pero baka naman meron din hindi ko lang naiintindihan kasi ang mga salita nila. Nakakatuwa rin panuorin kung paano nila ihanda ang iyong pagkain. Kitang-kita mo na malinis ang paligid, malinis ang gamit, hindi sila humahawak directly sa pagkain dahil may proteksyon ang kamay.

Nakukumpara ko lagi ang Pinas. Sana may ganito tayo. Sana may ganoon tayo. Pero meron din silang mga bagay na wala tayo. Hindi man maganda ang presentasyon ng ilang pagkain natin pero makatitiyak kang masarap ito. Meron kasi akong mga natikman sa kanila na keganda ganda, ke appeal appeal pero bagsak sa panlasa. Kaya pala dinaan sa ganda kasi kulang sa lasa! Pero siyempre kung matututunan natin ang ganitong klase ng presentasyon sa pagkain, talaga namang aangat ang pagkaing Pinoy.

Maganda ang Japan. Masarap rin ang mga pagkain nila. Pero sa gabi bago ka matulog meron ka pa ring hahanap-hanapin na lasa. Mamimiss at mamimiss mo pa rin ang lutong Pinoy. Namiss ko ang murang kain sa karinderya. Namiss ko ang piniritong hasa-hasa. Namiss ko ang goto ni Tia Merced.

Para sa karagdagang larawan sa Tokyu Food show, pumunta sa Of Sparks and Spontaineities site ng inyong abang lingkod.

Rapsa sa Panja!

Hello everyone! Nanahimik ako ng ilang buwan pero hindi ibig sabihin ay tumigil na rin ako sa pagdiskubre ng mga lugar na makakainan o huminto na rin ako sa pag-appreciate sa mga masasarap na makakainan sa tabi-tabi. Naging busy lang talaga sa mga gawain sa iba’t-ibang pinagkakakitaan.

At nung Hunyo 1-15 ay nagbakasyon muna ang lola niyo sa Japan para bumisita sa ilang kaibigan, tuklasin ang kulturang Hapon, puntahan ang mga lugar na sa Japan Video Topics lang nasisilayan at tikman ang sandamakmak na uri ng pagkain na kontribusyon ng mga Hapon sa food culture.

Sa mga susunod na araw ay hayaan niyong ibahagi ko ang mga pagkaing aking nakita, naamoy at nalasahan sa 15 araw na pamamalagi sa Japan!

Kamayan! Sa Palaisdaan! Sa Bay!

Aba, matagal tagal na rin na hindi ako nakapost. Andami ko yatang ni-raket nitong mga nakaraang linggo na nakaligtaan ko ng sumulat ng mga entries dito. Actually ang daming nakabinbing sulatin. Bagamat hindi ako nagpaparamdam at sa kabila ng aking kabusyhan (o busy-busyhan) ay marami pa rin akong natikman, napuntahan at nadiskubreng masasarap kainan dito sa bayang ating sinalangan. Sa bayan kong sinilangan, sa Timog Cotabato…ay nadala ako.

Eniwei, sa tinagal-tagal ng aking pananahimik, ako’y muling nagbabalik para magkuwento ng tungkol sa paborito kong gawin sa mundo.

Summer na at ewan ko ba kung anong meron sa tag-araw na siyang nagpapadoble ng gutom ko sa araw-araw. Parang pakiramdam ko laging nagmamarakulyo ang mga alaga ko sa tiyan. Sa ofis nga alam na nila na pag nakasimangot ako, gutom na ako nun. Nagkakainan na naman ang maliit at malaking bituka ko.

Hindi pa tapos ang Quiapo series ko, marami pa akong isusunod diyan pero hayaan niyo munang dalhin ko kayo sa Laguna. Laguna, ng ito ay narating ko, parang ako ay nabago, kakaibang damdamin…. ayan nadala na naman ako. Weekend of foodtrips ang inabot ko ng linggong nagpunta kami sa Laguna. Pero hindi ko na isusulat yung ibang mga nakainan namin kasi hindi naman Proudly Pinoy. Hetong isang namumukod tangi at siyang kumumpleto sa linggo ko na lang.

Nagpunta kami sa Bay, Laguna (say Ba-i not Bay as in Manila Bay) para i-try ang suggestion ng isa kong kaibigan. Nagpagutom talaga kami para sulit ang kainan alam kasi naming mapapasabak kami. Nagpunta kami sa Kamayan sa Palaisdaan sa Bay. Madali lang itong matagpuan kasi malaki naman ang karatula nito sa labas at along the hi-way pa. Pagpasok ay matutuwa ka kasi native ang dating. Kubo-kubo na nakalutang sa tubig! Mga bahay kubo sa balsa sa palaisdaan. Cute kaayo! Tapos makikita mo yung mga hito na naglalanguyan. Hindi ko na nabilang kung ilang kubo meron. Para sa mga takot sa tubig [a.k.a. hydrophobia (either nakagat ng asong bang-aw o simpleng tamad maligo)] puede naman na dun kayo sa reclaimed land (charing!). Meron ding parang overlooking the palaisdaan lang. Pero siyempre dun kami pumuwesto sa kubo na nakalutang kasi gusto na rin namin sabayan ng pagligo ang pagkain namin.

O sige humahaba na ang kuwento, punta na tayo sa pagkain. Naturalmente dahil nasa palaisdaan ka eh di isda ang orderin mo! Kaya umorder kami ng Sinugno na Tilapia (inihaw tapos ginataan), Ginataang Suso (yung pilipit, kasi yung isang klase kuhol yun eh) at Sizzling Pusit. Ewan ko lang kung san hinuli ang ginatang suso at pusit, basta yung tilapia dun sa palaisdaan nila (malamang!) Umorder rin kami ng paborito kong pako salad, inihaw na talong at buko juice.

Galit-galit na kami nung dumating na yung mga order namin. Talo-talo na. Masaya kami sa kinain namin maliban lamang sa pako salad. Walang sinabi sa pako salad ni Aling Cely. Yung tilapia, ang laki, mataba. Halos hindi ko maubos ang isang buo. Da best ang ulo siyempre. Tama ang pagkakaihaw. Tamang tama rin ang pagkakagata. Yung suso naman walang kahirap-hirap supsupin. Effortless ba. Yung sizzling puzzit din pala hindi ko gano nagustuhan kasi parang may identity crisis siya. Ulam ba ako o dessert? Terno rin ang talong sa ibang inorder namin. Sarap naman lagi ang talong para sa akin kahit anong luto pa.

Sulit ang pagsadya namin sa lugar na ‘to. Masarap ang pagkain. Malaki ang serving. Affordable pa. Maganda ang lugar. Nakakatuwa yung mga kubo. Maganda dito kumain kasama ang pamilya.

At siyempre hindi matatapos ang pananghalian ng walang panghimagas. Sugod sa Max’s para sa Ube Decadence. Pinoy version ng panna cotta. May halaya sa gitna at budbod ng ube. Da best ito. Tataya ko pangalan ko dito!

O siya hanggang sa susunod na kainan!

(Ang Kamayaan sa Palaisdaan sa Bay ay matatagpuan sa National Highway, Bgy. Dila, Bay, Laguna)

Quiapo Series: Ang Institusyong Ma Mon Luk

(Ito ay repost mula sa OSAS site ko sa Multiply, 4 August 2006)

Institusyon na ang Ma Mon Luk. Parte na rin ito ng kasaysayan ng Pilipinas.Hindi pa pinagtatagpo ng tadhana ang magulang ko may Ma Mon Luk na. At sa kasawiang palad kung hindi ako nagkakamali ay dadalawa na lang ang branches nito sa buong Pilipinas — sa Quiapo at sa Banawe.

Buti na lang cool ang erpat ko at ipinakilala sa akin ang Ma Mon Luk. Ang makakain mo lang naman dun ay Mami (special at regular), Siopao (special at regular na ang flavor ay asado o bola-bola pero hindi bola-bola ang tawag nila eh, nakalimutan ko), Siomai at Siomai Soup. Yun lang. Huwag ka ng magtangkang maghanap ng iba kasi wala dun.

Ang plato pingas pingas. Ang sabaw kulay pinaghugasan ng plato. Ang siopao hindi maputi. Ang interior decoration napaka-ancient na parang Ming Dynasty pa ata. Ang kahera at mga waiter ganun din. Abacus nga naghahanap ako eh pero wala medyo modern sila may cash register yun nga lang yung malalaki pa rin na mukhang isang toneladang bakal ata ang bigat nun tapos yung numero ang lalaki parang yung sa lumang pumping machine ng gas.

Ganun pa man… babalik-balikan ko ang Ma Mon Luk. Kasi masarap ang siomai at ang siomai soup. The best ang siopao, hindi parang puto ang dough at ang palaman, sabihin man nilang pusa ay masarap pa rin.

At di ko malilimutan ang Ma Mon Luk dahil dito ako madalas dine-date ng tatay ko. At pag nakikita ko na sarap na sarap siya sa mami at siopao niya ay naku nakakalimutan ko na pingas nga pala yung plato ng kinakainan ko at kulay pinagbanlawan ng sabon ang soup na hinihigop ko. Pero huwag matahin ang Ma Mon Luk, may kamahalan din siya ha. 90 pesoses para sa maliit na mangkok ng mami na wala namang sahog kundi ilang strips lang ng manok!

Salamat kay Papsi na labs na labs ko na lagi ako dinedate sa Ma Mon Luk. Buti na lang namana ko ang pagkahilig niya sa mga kung ano-anong pagkain at ang walang takot na page-eksperimento sa iba’t-ibang restawran.

Para sa akin hindi ka cool pag di ka pa nakakain sa Ma Mon Luk!

PS: Salamat sa http://www.flickr.com/people/bigberto para sa larawan!

Quiapo Series – Moud Halal Roasted Chicken

Quiapo, my Quiapo! Isa sa mga paborito kong lugar. At kahit ilang beses ako magpunta rito ay lagi akong may bagong nadidiskubre. Ang daming puedeng gawin, makita, maramdaman, maamoy at matikman sa Quiapo.

Isa sa mga puwedeng gawin ay ang magsimba sa Quiapo Church kung ika’y Katoliko o di kaya’y sa Mosque kung ika’y Muslim. (Oi, hindi naman etsapwera ang iba, may nakita rin akong chapter ng Ang Dating Daan dun, malapit sa may Quinta Market). Paraiso itong maituturing sa mga photographers. Bukod sa napakaraming magandang kunan, andiyan rin ang Hidalgo kung saan maraming mabibiling cameras at iba pang paraphernalia. Bago pa naging fad yang mga lomo-lomo na yan, eh marami na niyan dito at halos amagin na dahil di pa nuon pinapansin. Siyempre, yan rin ang “mecca” ng dibidi-dibidi. Hay naku manginginig ka talaga sa dami. Name it they almost have it. Marami ring ukay. Sa tabi lang ng daan kaya mura. Yun nga lang di ka makakapagsukat. Dun nga ako nakakita ng kurta na maganda at may intricate na beadwork sa halagang P50! Siyempre andiyan din ang mga murang handicrafts, table cloth, placemats, native bags, beads at kung anu-ano pang anik-anik. Andiyan ang Quinta Market, ang Killion at iba pang mga wholesalers na patok sa mga caterers, bakers, atbp. Siyempre, appliances sa Raon, mga salamin sa Paterno St., manghuhula sa Plaza Miranda, mga nagtitinda ng halamang gamot at ipa pang uri ng gamot sa tabi-tabi… hay, I could go on and on and on at baka kulangin na ang espasyo.

At siyempre, puede ba naman natin malimutan ang pagkain?! Isa yan sa yaman ng Quiapo. Ang napakaraming makakainan at mabibilhan ng masasarap na pagkain! Sa sobrang dami nito ay hindi ko muna ikukuwento sa inyo ng sabay-sabay. Installment muna.

Unang stopover, ang Moud Halal Roasted Chicken. Una ko itong nabasa sa PDI. Tapos nabanggit din ng kaibigan kong suki ng dibidi. Kaya minsan matapos mag-dibidi hunting ay tinunton namin ang Moud’s. Muli ko itong binisita dahil matagal-tagal ko na rin itong hindi nakainan. At naisip ko ngang i-feature dito sa Rapsa!

Obvious naman siguro kung ano ang specialty nila. Korak! Specialty nga nila ang hamburgers! Ay ano ba nililito niyo ako. Siyempre roasted chicken nga! At ito yung rotisserie chicken kagaya ng sa Kenny Roger’s (para medyo sossy pakinggan) pero ito rin ay kilala bilang lechon manok kagaya ng sa Andok’s at sa iba pang naglipanang litson manokan sa Pilipinas. Pero ito ay halal roasted chicken.Pag sinabing halal ito yung tinatawag na “permissible” na pagkain sa Islamic Law. Marami kasing pinagbabawal kainin sa relihiyon nila kagaya ng baboy, dugo (ex. dinuguan), atbp.

Yan ang unang tatambad sa inyong paningin pagpasok sa Moud’s. Ang nag-iikutan at nakapanlalaway na mga manok. (Babala: huwag masyado titigan ang pag-ikot ng manok, baka mahypnotize.)

Pagpasok sa Moud’s ay tumingala ka naman para makita mo ang menu nila. Nagulat ako kasi ganun pa rin ang presyo ng value meal nila. P60 para sa 1/4 chicken at rice. Puede ka mamili sa kabza o saudi rice (brownish at maanghang-anghang daw ito), java (kulay dilaw, parang star-rice o kanin na nilagyan ng star margarine) at plain rice. May kasama itong sauce na parang salsa (pero wala ng buong kamatis kang makikita) na may katamtamang anghang. Wala silang gravy. Hayan sige pagmasdan mo… Masdan ang mamula-mula’t mala-gintong balat. Pantay na pantay ang pagkaluto niyan. Walang dugo-dugo sa loob.

Pero bukod riyan ay may iba pang lutong ulam sa Moud’s at P35 lamang ang order. May spaghetti, pansit at hamburger na P20 ang order. May pizza rin na P10 ang slice (malambot ang crust at huwag ka ng maghanap ng bacon, pepperoni at ham kasi bawal sa kanila. Keso, konting pinya at pizza sauce lang yan. At huwag ka na magreklamo diyan kasi P10 lang naman. Laman tiyan rin yan). May pita bread (P15) din sila kung feel mo na ito ang ka-terno ng manok mo. At may fried chicken din na kung titingnan mo ay parang Chicken Joy naman ang dating!

Pansin ko lang ay hindi kasing malasa ng mga usual lechon manok ang Moud’s Roasted Chicken. Nakalimutan ko itanong kung ano ang timpla nila dito. Sa iba kasi nilalagyan ng tanglad (lemongrass), o rosemary, o garlic o honey para sa karagdagang flavor. Pero yung sa kanila ang magdadagdag ng lasa sa kakainin mo ay yung kanin at yung salsa. Kung manok lang ang lalantakan mo wala gaano itong lasa para sa akin. Pero gusto ko ang pagkakaluto dahil pantay na pantay at juicy-licious din ito (oops pahiram muna ng description Jollibee!).

Kung meron lang akong hindi nagustuhan ay ang paggamit nila ng styro at plastic spoon and forks kahit sa mga dine-in. Sana dun na lang sa plato at hindi disposable. Dagdag basura na naman yan sa Planet Earth. Pero puede naman mag-kamay dahil may tubig at maliliit na batyang nakahanda kung ayaw gumamit ng kutsara’t tinidor na plastik. Mas okay nga kasi masasagad mo to the bones (uy pahiram naman sa Max’s!).

O kung ikaw naman ay magagawi ng Quiapo, bisitahin mo na ang Moud’s Halal Roasted Chicken. Dito ka na kumain kesa naman sa usual na McJolly o Greenwitch o ChowQueen (yan kasi ang mga fastfood na andun). Mag-try ka naman ng bago! Makisabay kumain sa mga kapatid nating Muslim!

Bukod pa sa matitikman mo ang Moud’s Roasted Chicken, mami-meet mo rin yang mga nagagandahang serbedoras (salamat sa pagpayag na makunan ng litrato ang Moud’s) at si Kuya Chris na siyang magaling na bantay sa umiikot-ikot na mga manok!

(Ang Moud’s Roasted Chicken ay matatagpuan sa Globo de Oro St, Quiapo, Manila. Malapit sila sa Mosque. Tumawag sa 488-50-06, libre magtanong para di mawala.)

ps

salamat kay JVR sa photos!

Anong pagkain ang nagpapasaya sa ‘yo?

Comfort food. Yan ang tawag sa mga pagkaing nakakapagpasaya/ nakakaaliw/ nakakapagpaginahawa sa isang tao. Sa kung anupamang dahilan.

• Napapasaya ako ng isang pagkain siyempre pag masarap ito.
• Tapos may naaalala ako sa kabataan ko tungkol sa pagkain na ‘to.
• Gusto ko ang texture nito sa bibig ko.
• Pansamantalang nalilimutan ko ang lahat ng gulo sa paligid ko pag nalalasahan ko na ‘to.
• Napapagana nito ang imahinasyon ko.

Pag malungkot ako kumakain ako. Pag masaya ako kumakain rin ako. Pag stressed ako kumakain ako. Pag relaxed ako kumakain rin ako. Kumakain ako mag-isa. Kumakain rin ako kasama ng pamilya, kaibigan, ka-opisina, at kung sino-sino pa.

Maraming pagkain ang nagpapasaya sa akin. Andiyan ang tokwa’t baboy. Arrozcaldo. Sago’t-gulaman. Dumplings. Fishball. Keyk. Mani. Kropek. Fried pansit. Pupor. Kropek. Takoyaki. Potato Chips. Cookies. Fried rice.

Pero minsan nakakalungkot din. Kasi sa pagsasaya ko sa pagkain meron namang iba na ni kanin walang makain. Haay… buhay nga naman.

Ikaw, anong pagkain ang nagpapasaya sa ‘yo?

(salamat sa marketmanila, jagaimo, globalpinoy, kookyculinary, bursky, filipino heritage at lunchinabox para sa mga larawan)

 

Bisa Kung Mangan Kapampangan Pizza!

Hindi matatapos ang araw namin sa Pampanga ng hindi kami nagmemeryenda. Actually yung pagpunta sa Hot Air Balloon Fiesta ay parang excuse lang para sa aming pag-pig-out. Hehe. Mas marami pa ang oras na ginugol namin sa paghahanap ng makakainan kesa sa paglagi namin sa Clark. Halos mag-iisang oras kami na umikot-ikot para hanapin lang ang Camalig Resto. Sinadya talaga namin ito kasi grabe ang rave reviews na nabasa ko tungkol dito sa ibang bloggers. So matapos magpaikot-ikot at maligaw-ligaw sa turo ng mga napapagtanungan ay narating din namin ang Historic Camalig Restaurant. Naks! (Historic talaga ito. Ayon sa kanilang website, higit isang daang taon na ang Camalig na ito. Para sa impormasyon ng nakararami, ang camalig ay “grain depot” o imbakan ng palay o bigas”)

Kilala ang Camalig Restaurant sa kanilang pizza. “Ang Pambansang Pizza” nga ang tagline nila sa kanilang pizza. Sila mismo ang gumagawa ng sarili nilang crust at katulad din ito ng iba pang mga homegrown Pinoy Pizza kagaya ng 3M, Lotsa Pizza, Pizza Smile, etc. Lumaki ako sa ganung type ng pizza, yung manipis, malutong at matamis ang sauce. Nung bata kasi ako, ako ang taga-kain ng dulo ng pizza, yung tinitira na kasi wala ng sauce at topping sa parte na yun. Meron silang 15 flavors pero dalawang klase lang ang tinikman namin. Yung Armando’s Best (double ground beef,mushroom, green pepper with extra pepperoni at bacon for P349) at Doy’s Kapampangan (lungganisa, ebun buru (salted duck egg), onion at pickle relish for P102).

Malaki ang Armando’s pizza at hindi sila madamot sa toppings. Sagad hanggang dulo ang toppings nito. Pati na rin yung Doy’s Kapampangan nila. Excited ako na matikman yung Doy’s Kapampangan kasi yun ang bersyon ng mga Kapampangan ng pizza. At isa pa, wala nun sa Maynila! Dahil yung toppings naman ng Armando’s Best ay common at kahit saang pizza place ay makakaorder naman ako nun.

 

Medyo may katagalan ang paghanda nila ng pizza pero okay lang yun sa min basta’t masarap ang inaantay namin. Tsaka maaliwalas naman ang puesto namin sa labas. Hindi kami umupo sa loob kasi madilim. Siguro dahil ganun naman talaga ang kamalig, dapat madilim dahil imbakan nga ng bigas.

At dumating na ang pinakahihintay na pizza! Ang hatol ng mga gutom na inampalan: okay lang. Hindi ko naman nakalimutan pangalan ko. At least napawi ang gutom ko. Parang may hinahanap akong lasa na hindi ko nakuha. Medyo disappointed lang ako kasi parang lahat ng nag-blog tungkol sa pizza na to eh puring puri hanggang langit ang diumano’y sarap nito. Siguro acquired taste. Parang pesto pasta hindi ko agad nagustuhan nung una. Pero ngayon paborito ko na. Siguro iba lang talaga ang panlasa ng jologs na katulad ko. Mas nagustuhan ko yung Doy’s Kapampangan kesa sa Armando’s Pizza.

Kaya ang lesson, huwag maniwala sa lahat ng nababasa. Hehehe. Kaya huwag niyo rin ako gaano paniwalaan. Iba lang talaga ang panlasa ko at kahit mahilig ako kumain hindi naman nangangatwiran na lahat ng kinakain ko ay nagugustuhan ko. Sigurado ako na marami pang masarap dun na hindi lang namin na-order kasi purdoy na kami. At least sa susunod alam ko na ang hindi ko oorderin. Ganun na lang sinasabi ko pag may nakain ako na hindi ako lubos na nasiyahan.

Pero kayo, try niyo pa rin ha!

(Ang Historic Camalig Restaurant ay matatagpuan sa Sto. Rosario, Angeles City. Malapit to sa Nepo Mall.)

ps

ay alam ko na kung bakit mas nagustuhan ko yung Doy’s kesa sa Armando’s. kasi yung Armando’s may beef, tapos tinatanggal ko pa isa-isa para makain ko. eh kahit naman tinanggal ko na nalalasahan ko pa rin to. kaya hayun, may kakaibang lasa sa akin ito.

Sweet din ang mga Kapampangan!

Matapos kumain sa Cely’s Carinderia ay nagtungo naman kami sa Susie’s Cuisine para naman bumili ng mga pasalubong. Isang gulong lang ang layo nito sa Cely’s Carinderia, (siguraduhin lamang na walang dumaraang sasakyan sa iyong paggulong). Ang Susie’s Cuisine ay kilala sa kanilang mga kakanin at iba pang sweets o minatamis. Sikat sila sa kanilang tibok-tibok. Para itong maja blanca na walang maja o mais. Puting puti lang ito at nilalagyan ng budbod na latik sa ibabaw. Gawa ito sa sariwang gatas ng kalabaw. Ngayon ko lang natikman ito at kagaya ng ibang masasarap na pagkaing natikman ko, panandalian kong nakalimutan ang pangalan ko sa sarap! Exagg. Pero puera biro, masarap talaga siya at isa ito sa mga native delicacies na nagustuhan ko. Malambot, pino at makrema ang lasa niya. Parang ginawa ng may pagmamahal. Titibok talaga ang puso mo!

Hindi na namin sinubukan pa ang ibang kakanin na meron sila. Bumili na lamang kami para ipasalubong. Sa dami ng puedeng pagpilian hindi ko talaga alam ang bibilhin ko. Pero ang binili ko ay tibok-tibok (P100-5 slices, kulang kasi ang budget na dala eh, P300 ang maliit na bilao, P400 naman sa malaki), baked leche flan na gawa rin sa gatas ng kalabaw (P70 ang llanera) at mochi (P50-10 piraso). Nagulat ako sa mochi nila kasi mukhang gyoza at meron pa itong sauce na parang sabaw ng pinindot (ang pinindot ay ang bersyon ng ginataan sa mga taga-Cuenca, Batangas pero wala itong halong ibang sahog kundi bilo-bilo at sago lamang). Ang nagpakilala kasi sa akin sa mochi ay ang mga kaibigan kong sina Cy at Jays na parehong nasa Japan. Isa itong uri ng Japanese dessert na gawa sa glutinous rice o malagkit tapos may palamang monggo sa loob. Bilog ang hugis nito at hindi pahaba kagaya ng sa Susie’s. Ang kasama ko naman ay bumili ng puto at cassava cake. Pero gaya nga ng nasabi ko, magsasawa ka sa dami ng pagpipilian sa Susie’s. Meron din silang mga brownies, tarts, ensaymada, chicharon, pusit, mani, turrones de kasuy, atbp. Meron din pala silang pansit luglog, carbonara, spaghetti at iba pang pasta.

 

Katabi naman ng Susie’s Cuisine ang Rosing’s Candy Store. Maliit na tindahan lamang ito na dulot sa atin ay diabetes. Hahaha. Kasi lahat ng uri ng pampataas ng blood sugar at pampa-hyper ay meron sila. Meron silang pastillas de leche, pastillas de langka, pastillas pandan, marzapan de kasuy, caramel, yema, nougat at marami pang iba. Tinanong ko kung alin dun ang gawa sa gatas ng kalabaw, sabi ni Ateng Tindera ay yung caramel lamang daw. Nagustuhan ko ang pastillas kasi hindi siya katamisan. Kaya heto ang binili ko. Isang box na 25 piraso ay nagkakahalagang P100. May kamahalan ito dahil sing payat ng sitaw at mahigit kumulang dalawang pulgada lamang ang haba ng bawat isa.

Pinatunayan ng lutong Kapampangan na hindi lang sila sa ulam kakasa, pambato rin ang mga minatamis nila!