Hindi matatapos ang araw namin sa Pampanga ng hindi kami nagmemeryenda. Actually yung pagpunta sa Hot Air Balloon Fiesta ay parang excuse lang para sa aming pag-pig-out. Hehe. Mas marami pa ang oras na ginugol namin sa paghahanap ng makakainan kesa sa paglagi namin sa Clark. Halos mag-iisang oras kami na umikot-ikot para hanapin lang ang Camalig Resto. Sinadya talaga namin ito kasi grabe ang rave reviews na nabasa ko tungkol dito sa ibang bloggers. So matapos magpaikot-ikot at maligaw-ligaw sa turo ng mga napapagtanungan ay narating din namin ang Historic Camalig Restaurant. Naks! (Historic talaga ito. Ayon sa kanilang website, higit isang daang taon na ang Camalig na ito. Para sa impormasyon ng nakararami, ang camalig ay “grain depot” o imbakan ng palay o bigas”)

Kilala ang Camalig Restaurant sa kanilang pizza. “Ang Pambansang Pizza” nga ang tagline nila sa kanilang pizza. Sila mismo ang gumagawa ng sarili nilang crust at katulad din ito ng iba pang mga homegrown Pinoy Pizza kagaya ng 3M, Lotsa Pizza, Pizza Smile, etc. Lumaki ako sa ganung type ng pizza, yung manipis, malutong at matamis ang sauce. Nung bata kasi ako, ako ang taga-kain ng dulo ng pizza, yung tinitira na kasi wala ng sauce at topping sa parte na yun. Meron silang 15 flavors pero dalawang klase lang ang tinikman namin. Yung Armando’s Best (double ground beef,mushroom, green pepper with extra pepperoni at bacon for P349) at Doy’s Kapampangan (lungganisa, ebun buru (salted duck egg), onion at pickle relish for P102).

Malaki ang Armando’s pizza at hindi sila madamot sa toppings. Sagad hanggang dulo ang toppings nito. Pati na rin yung Doy’s Kapampangan nila. Excited ako na matikman yung Doy’s Kapampangan kasi yun ang bersyon ng mga Kapampangan ng pizza. At isa pa, wala nun sa Maynila! Dahil yung toppings naman ng Armando’s Best ay common at kahit saang pizza place ay makakaorder naman ako nun.

Medyo may katagalan ang paghanda nila ng pizza pero okay lang yun sa min basta’t masarap ang inaantay namin. Tsaka maaliwalas naman ang puesto namin sa labas. Hindi kami umupo sa loob kasi madilim. Siguro dahil ganun naman talaga ang kamalig, dapat madilim dahil imbakan nga ng bigas.

At dumating na ang pinakahihintay na pizza! Ang hatol ng mga gutom na inampalan: okay lang. Hindi ko naman nakalimutan pangalan ko. At least napawi ang gutom ko. Parang may hinahanap akong lasa na hindi ko nakuha. Medyo disappointed lang ako kasi parang lahat ng nag-blog tungkol sa pizza na to eh puring puri hanggang langit ang diumano’y sarap nito. Siguro acquired taste. Parang pesto pasta hindi ko agad nagustuhan nung una. Pero ngayon paborito ko na. Siguro iba lang talaga ang panlasa ng jologs na katulad ko. Mas nagustuhan ko yung Doy’s Kapampangan kesa sa Armando’s Pizza.

Kaya ang lesson, huwag maniwala sa lahat ng nababasa. Hehehe. Kaya huwag niyo rin ako gaano paniwalaan. Iba lang talaga ang panlasa ko at kahit mahilig ako kumain hindi naman nangangatwiran na lahat ng kinakain ko ay nagugustuhan ko. Sigurado ako na marami pang masarap dun na hindi lang namin na-order kasi purdoy na kami. At least sa susunod alam ko na ang hindi ko oorderin. Ganun na lang sinasabi ko pag may nakain ako na hindi ako lubos na nasiyahan.

Pero kayo, try niyo pa rin ha!

(Ang Historic Camalig Restaurant ay matatagpuan sa Sto. Rosario, Angeles City. Malapit to sa Nepo Mall.)

ps

ay alam ko na kung bakit mas nagustuhan ko yung Doy’s kesa sa Armando’s. kasi yung Armando’s may beef, tapos tinatanggal ko pa isa-isa para makain ko. eh kahit naman tinanggal ko na nalalasahan ko pa rin to. kaya hayun, may kakaibang lasa sa akin ito.