Anyway, ito ang aking first attempt na magluto ng Kalderetang Batangas. Hindi ko ito orihinal na recipe. Nakita ko rin lamang ito sa Overseas Pinoy Cooking site. Bagamat may konting dagdag bawas din ako na ginawa. Pero panalo ang recipe na ito, habang niluluto ko siya ay parang naamoy ko ang piyestahan sa amin sa Cuenca, Batangas.

May pagkakaiba ang Kalderetang Ala Eh sa ibang kaldereta dahil ito ay walang tomato sauce. Hindi ko alam kung bakit sa amin ay walang tomato sauce ang kaldereta. Siguro para maiba lang. Or baka nung naimbento ito ay hindi pa uso ang tomato sauce sa Batangas so nag-improvise ang mga Batangenyo. So dahil walang tomato sauce, hindi mamula-mula ang kulay niya. Maliban na lang siguro kung gusto mo na mamula-mula ito ng bahagya eh puede mong lagyan ng annatto water (aka 1 tbsp atsuete sa kada 1 cup na water). So heto at ibabahagi ko ang recipe.

Kalderetang Ala Eh (pauso ko na lang yang title hihi)

1K spare ribs (ipachop-chop sa cubes)

1/4 k ng chicken liver (pakuluan then i-cream gamit ang food processor/blender o kung ano man na meron ka, hanggang sa maging spreadable na ito na parang liver spread)

3 malalaking white onion (chopped)

1 buong garlic

8 tbsp. soysauce

4 tbsp. vinegar

1/4 cup butter

1 cup grated quickmelt cheese

ground pepper

3 bellpepper (green at red, sliced)

Procedure:

I-marinate ang karne sa toyo, suka at asukal  ng 30 minuto. Igisa ang sibuyas at bawang sa butter. Kapag transparent na ang sibuyas, ilagay ang karne kasama ang marinade nito. Haluin sa  loob ng 3-5 minuto. Maglagay ng 4 cups ng tubig, ihalo ang chicken liver, at pakuluan sa mahinang apoy ng 30-45 minuto o hanggang sa lumambot ang karne. Kung kulang ang tubig ay magdagdag na lang. Pag malambot na, idagdag ang quickmelt cheese then halo lang ng halo baby. Isunod ang bellpepper. Siguro mga 3 minuto puede na. Luto na ito! Voila, puede ng ihain!

Maari niyong lagyan ng sili para maanghang at may sipa. Puede rin lagyan ng patatas at carrots para naman may gulay na kalahok.

Creamy Kalderetang Ala Eh

Kanin na lang ang kulang!

Kainan na!

Sa pelikulang The Chef of South Polar, ipinakikita kung paano ang ating emosyon at lagay ng kaisipan ay maaring maimpluwensiyahan ng pagkain. Sa mga panahong katakot-takot ang pagka-homesick at kalungkutan, ang pagkain ang nagsalba sa kanilang huwisyo. Nakakatawang pelikula ito tungkol sa walong kalalakihan na na-assign sa South Pole para sa isang research. Kabilang sa team na ito ang isang chef na naghanda ng masasarap na putahe na madalas din nilang matikman sa kanilang hometown.

Pinatawa ako ng pelikulang ito pero mas higit na nagutom ako dahil dito. Babala sa mga manunood, huwag panuorin ng walang laman ang tiyan!

Kung papipiliin ka sa mga fast food chains na meron sa Pinas, ano ang pipiliin mo. Andiyan ang Jollibee, Mc Donald’s, KFC, Wendy’s, Burger King, sige isama na rin ang Chowking, Mang Inasal at kung anu-ano pa, alin ang bet mo?

Para sa akin lagi pa ring mangunguna ang Jollibee dahil sa kanilang Chicken Joy. Iba pa rin ang manok na ito. Ang lutong, ang lasa, ang juicyness, patok talaga sa mga bata. At kung bata ka pa ay gusto mo na ito, malamang hanggang sa pagtanda mo ay mananatili ito sa isa sa mga paborito mo.

Sinong Pinoy ang hindi gusto ang Chicken Joy?

Meron kaming batang bisita sa opisina. Lumaki siya sa Japan. Pero sa tuwing uuwi ng Pinas, wala raw itong ibang gustong kainin kundi Chicken Joy at french fries. Ang mga bata nga naman, makita pa lang ang karatula ni Jollibee, magtatatalon na.

Nung bata pa kami, hindi naman kami mahilig lumabas at mamasyal, kaya ang bawat punta namin sa Jollibee ay memorable talaga. Ngayon, hindi na ako kadalasang kumakain sa mga fast food. Pero sa pagkakataong wala na talagang choice kundi mag-fastfood, Jollibee pa rin ang pinipili ko. Hindi ako kumakain ng baka kaya hindi ko masasabing gusto ko ang burger nila. Pero ang Chicken Joy, mananatili talagang isa sa mga paborito ko at laging pupukaw sa puso ko at magpapaalala sa aking kabataan.

O-oh! Jollibee, saan ka nakatingin?!

Heto siya ng hilaw

Sa loob ng oven

Naku nasunog ata ah

Heto tama lang ang luto

batches 1 and 2 ng black bottom cupcakes

Sabi ng mga kumain masarap daw. Tama ang tapang at tamis ng cacao. Well, beginner’s luck ba ito?

Sharing with you the recipe and procedure:

Cream Cheese Filling:

8 oz cream cheese, room temperature, 1/3 cup granulated white sugar, 1 large egg,  1/2 tsp pure vanilla extract

Chocolate Cupcakes:  1 1/2 cups APF, 1 c granulated white sugar, 1/3 c natual unsweetened cocoa powder (you may also used grated tablea), 1 tsp baking soda, 1/4 tsp salt, 1 c water, 1/3 c corn or canola oil, 1 tbsp white vinegar, 1 tsp pure vanilla extract,

Heto ang konting  adjustments na ginawa ko sa recipe: 2 cups ng ginadgad na cacao ang ginamit ko, nagdagdag din ako ng tubig at rice vinegar ang ginamit ko. Salamat sa Joy of Baking para sa recipe at kay Ate Steph para sa inspirasyon!

Parang meatballs noh?

Zooper dali lang gawin niyang cookie na  yan. Kahit grade 1 pihado ako kayang-kaya. Pagsasamah-samahin lang ang mga ingredients, ihalo-halo, i-bilog-bilog, ipasok sa oven at pagkaraan ng 10 minuto may cookie ka na!

After 10 minutes ganyan na siya

Hanguin mo na. Heto naman ang itsura niya.

Sasabihin sa kin ng anak ko in the future, "Sarap ng cookie ng ina ko!"

Palamigin sa wire rack para lumutong-lutong ang cookies. Crunchy yet chewy at the same time ang mga cookies na ito!

Ako ay crunchy on the sides and chewy in the middle.

Ingredients:

butter (Queensland ang ginamit ko, hindi yung nasa tin can pero yung nasa silver na foil), brown sugar, white sugar, all purpose flour, baking soda, salt, cinnamon, 2 eggs, vanilla, raisins, oatmeal, Meiji black chocolate

Tip: Ibabad ang raisins sa binating itlog (bakit natatawa ako habang tinatype ko ang term na ito) at sa vanilla ng isang oras. Panalo, pramis!

Procedure:

Magpakulo ng spaghetti. Depende sa dami na kaya mong ubusin.

Maglagay ng hanggang 2tbsp ng oil kung saan nakababad ang sardines. Merong montano in olive oil meron din in corn oil.

Pigaan ng kalamansi para maalis ang lansa. Meron akong nabili sa Japan na lemon juice na nasa bote may timpla na rin paminta. Swak siya. Yun ang ginamit ko. Parang 1 tbsp siguro nilagay ko. Hindi kasi ako mahilig magtakal eh. Tinantiya ko lang.

Dahil mahilig ako sa maanghang binubduran ko rin ng chili flakes. Yang chili flakes na ginamit ko may sesame seeds na kasama kaya may malutong-lutong kang makakagat. Dagdag texture din. Maglagay rin ng parmesan cheese para mas masarap!

Voila may almusal na ko! Puede rin siyempreng tanghalian o hapunan yan! Pasta Pilipino style! Maraming sardinas sa atin eh, isa lang yan sa puede mong gawin!

Pasta Pinoy style!

Ang pamilyang hindi mahilig sa karne

Pero sa totoo lang nakakauta ang panay karne di ba? At pag natapos ang holiday season, ang kabi-kabilang party ang gugustuhin mo na lang kainin ay ito.

Tulingan, tambakol at may singit pa ring inihaw na baboy

Tulingan kayo riyan!

Kilala niyo ga ang kadyos? Yan ang paboritong gulay ng mga diyos at diyosa!

Sows! Pag yan ang ulam tapos sakol, ayos ayos nga naman ang kain. Eh kung may ganito pa, lalo na!

Tawilis is love

Sawsawan ay calamansi at asin na may siling labuyo. Karibok na!

Mapa-sinaing, inihaw o pinirito, tawilis ay panalo!

At bilang pang-himagas, uminom ng kapeng barako na nilaga sa ganitong kaitim na takure.

Kapeng barako, kaya ga ng tapang mo?

Samahan na rin ng puto kutsinta.

Potong kotchinta

Sa taong ito, mas dadalasan ko na talaga ang uwi sa amin!

Me: Wow, dinuguan!

Ryo (Jap): What is that?

Me: (Dahil maselan nga ang isang ito, pinagtakpan ko ang ating beloved dinuguan.) Oh, that is chocolate soup.

Ryo: Really, oh I want to try that.

Me: Go ahead.

Ryo: This doesn’t taste like chocolate.

Me: Oh, it’s doesn’t have chocolate in it. We just call it chocolate soup because of the color.

Ryo: So what gives it the brown color?

Me: Oh the brown beans paste.

O, di ba sari-saring pagtatakip sa dinuguan. Kasi pag sinabi ko ng dugo ng baboy yun eh hindi niya na kakainin. At ayokong umalis siya ng Pilipinas ng hindi man lang natitikman ang ating beloved dinuguan! Ayun, gustong-gusto na ng mokong.

Dinuguan

PS

Salamat sa http://www.filipino-food-lovers.com/site-images/dinuguan/dinuguan1.jpg para sa larawan.

Pero siyempre hindi ko nakatamaran ang pagkain. Marami akong mga napuntahan at nadiscover na kainan. Bumiyahe ako sa Bicol at Davao at maraming bukod sa masarap na ay mga interesante ring pagkain. Interesante ang lasa, ang hitsura at marahil rin ay ang mga istorya nito. Sayang talaga na napalampas ko isulat ang mga ito. Ang tanging alaalang naiwan ay ang mga larawan. Sana ay makapagsulat pa ako tungkol sa mga ito.

Pero isang bagay na nadiskubre ko sa aking sarili ay ang kaibahan ng aking “taste” (taste na panlasa at yung taste in terms of liking).  May mga pinuntahan akong restaurants dahil marami ang nagrerekomenda sa mga ito. Pero to my disappointment dahil pagkakain, talagang napapatanong ako, “ano kayang nagustuhan nila sa restaurant na ito?” o kaya ay “sa putaheng ito”? Talagang kung mababasa mo lang ang mga komento nila akala mo ay mamimiss mo ang kalahati ng buhay mo pag hindi ka nakakain duon. Dalawa na nga sa highly recommended at awarded pa ng Philippine Tatler ang talagang napatanga ako pagkakain. (Duh, what’s so special about this?) Jologs lang siguro talaga ang panlasa ko.

Ang talagang nagpapasaya pa rin pala sa akin ay ang lutong bahay. Kaya tuwang-tuwa ako ng madiscover ko ang blog na Home Cooking Rocks! Winner na winner itey ateng! Parang gusto ko siya maging friend para maimbitahan niya ako sa bahay niya kumain.

Naiinspire din ako na magluto. Kaya unti-unti kong pinupuno ng herbs and spices ang aming eskaparate sa bahay. Kung gusto mo ako mapasaya sa bertdey ko, regaluhan mo ako ng mag nakaboteng maliliit. O kaya kahit tanim na nasa paso, ako na magpapalago.

Isa nga rin pala sa pinagkaabalahan ko ay ang Restaurant City sa FB. Hehe. Kakaaliw eh. Yung pangarap ko na magka-restaurant parang duon ko naisasakatuparan.

Teka, pagod na mga tauhan ko, papahingahin ko muna. Hanggang sa muli. In a few days I’m off to Tokyo again!