Na-miss ko ang magblog

Standard

Ang tagal na mula ng huling entry ko para sa Rapsa. Marami akong naisip sulatin, maraming nasa draft. Kung bakit hindi ko tinuloy ito’y dahil nakaligtaan na o kaya ay nakatamaran.

Pero siyempre hindi ko nakatamaran ang pagkain. Marami akong mga napuntahan at nadiscover na kainan. Bumiyahe ako sa Bicol at Davao at maraming bukod sa masarap na ay mga interesante ring pagkain. Interesante ang lasa, ang hitsura at marahil rin ay ang mga istorya nito. Sayang talaga na napalampas ko isulat ang mga ito. Ang tanging alaalang naiwan ay ang mga larawan. Sana ay makapagsulat pa ako tungkol sa mga ito.

Pero isang bagay na nadiskubre ko sa aking sarili ay ang kaibahan ng aking “taste” (taste na panlasa at yung taste in terms of liking).  May mga pinuntahan akong restaurants dahil marami ang nagrerekomenda sa mga ito. Pero to my disappointment dahil pagkakain, talagang napapatanong ako, “ano kayang nagustuhan nila sa restaurant na ito?” o kaya ay “sa putaheng ito”? Talagang kung mababasa mo lang ang mga komento nila akala mo ay mamimiss mo ang kalahati ng buhay mo pag hindi ka nakakain duon. Dalawa na nga sa highly recommended at awarded pa ng Philippine Tatler ang talagang napatanga ako pagkakain. (Duh, what’s so special about this?) Jologs lang siguro talaga ang panlasa ko.

Ang talagang nagpapasaya pa rin pala sa akin ay ang lutong bahay. Kaya tuwang-tuwa ako ng madiscover ko ang blog na Home Cooking Rocks! Winner na winner itey ateng! Parang gusto ko siya maging friend para maimbitahan niya ako sa bahay niya kumain.

Naiinspire din ako na magluto. Kaya unti-unti kong pinupuno ng herbs and spices ang aming eskaparate sa bahay. Kung gusto mo ako mapasaya sa bertdey ko, regaluhan mo ako ng mag nakaboteng maliliit. O kaya kahit tanim na nasa paso, ako na magpapalago.

Isa nga rin pala sa pinagkaabalahan ko ay ang Restaurant City sa FB. Hehe. Kakaaliw eh. Yung pangarap ko na magka-restaurant parang duon ko naisasakatuparan.

Teka, pagod na mga tauhan ko, papahingahin ko muna. Hanggang sa muli. In a few days I’m off to Tokyo again!

Advertisements

About rapsa

ako'y isang payat na pinay na libangan ay lumafang galore hangga't may pera sa wallet. dito nauubos ang kaperahang kinikita ko sa mga raket ko bilang titser, singer, development worker, story teller at iba pa. minsan nga pagkain lang ang binabayad sa serbisyo ko solb na! hindi ako maarte sa pagkain. wala naman akong pinipili, kakainin ko ang anumang ihain sa harap ko maliban sa baka. bawal kasi sa ming mga hindu yun. charing. kung hindi ako kumakain, nagbabasa ako ng food blogs o di kaya ay tumitingin sa mga recipe. kung wala ng pera pang pig-out pati yung mga libreng tikim sa supermarket pinapatos ko. mahilig rin akong magbasa ng mga nobela na may kinalaman sa pagkain kagaya ng "like water for chocolate" o kaya ay manuod ng mga pelikulang may pagkain pa rin kagaya ng "tortilla soup" o "chocolat". pangarap ko ang makapag-handa kagaya ng handa ni babette sa "babette's feast" at maimbitahan ang batang nagbebenta ng sampagita sa kalye, yung bulag na tumutugtog sa overpass, yung manang na nagtitinda ng tinapa sa may bangketa at yung lola na namamalimos sa kanto.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s